เลือกโหมดแรงดันกระแสตรงหรือกระแสสลับตามคำถามที่ต้องการตอบ

จุดวัดเดียวสามารถให้ตัวเลขต่างกันในโหมด DC และ AC โดยที่มิเตอร์ไม่ได้เสีย เพราะเครื่องกำลังรายงานคนละส่วนของสัญญาณ การเห็นแหล่งเลี้ยงมีค่ากระแสตรงครบจึงยังไม่ตอบว่าแรงดันนิ่งเพียงใด และการเห็นค่า AC ต่ำก็ไม่ยืนยันว่าระดับกระแสตรงถูกต้อง ก่อนตีความต้องระบุว่าต้องการทราบระดับเฉลี่ย ความแปรผัน หรือค่าประสิทธิผลรวม

แยกแรงดันเป็นส่วนค่าเฉลี่ยและส่วนที่แกว่งรอบค่าเฉลี่ย

เขียนสัญญาณที่กำลังศึกษาเป็น v(t) = Vdc + vac(t) โดย Vdc คือค่าเฉลี่ยตลอดช่วงที่กำหนด และส่วน vac มีค่าเฉลี่ยเป็นศูนย์เมื่อใช้ช่วงเดียวกัน โหมดแรงดันกระแสตรงของมิเตอร์มักใช้ประเมินส่วนค่าเฉลี่ยภายใต้เวลาตอบสนองของมัน ส่วนโหมดกระแสสลับของหลายรุ่นตัดส่วนกระแสตรงแล้วหาค่าประสิทธิผลของส่วนที่เหลือ แต่ต้องตรวจนิยามของเครื่องจริง เพราะบางโหมดรวมทั้งสองส่วนหรือใช้วิธีตอบสนองค่าเฉลี่ย

คำว่า AC บนหน้าจอจึงไม่พอให้สรุปว่าเป็นค่าประสิทธิผลจริงหรือรวมกระแสตรงแล้ว การเลือกอัตโนมัติอาจตัดสินตามขนาดสัญญาณและเกณฑ์ภายใน จึงยิ่งต้องดูสัญลักษณ์ที่แสดงจริงหลังต่อวัด หากกำลังเปรียบเทียบก่อนหลังบนชุดทดลอง ควรเลือกฟังก์ชันเดียวกันและตั้งเงื่อนไขเวลาเหมือนกัน ไม่ปล่อยให้เครื่องสลับนิยามของตัวเลขโดยไม่บันทึก

1. 1
   ค่าเฉลี่ย

   โหมด DC ใช้ศึกษาระดับเฉลี่ยของสัญญาณตามวิธีวัด

2. 2
   ส่วน AC

   การวัดแบบตัด DC ศึกษาความแกว่งรอบค่าเฉลี่ย

3. 3
   ค่ารวม

   RMS รวมพิจารณาทั้งส่วน DC และ AC

4. 4
   ตรวจนิยาม

   อ่าน coupling และช่วงความถี่ก่อนเทียบตัวเลข

ค่าจากคนละโหมดอาจถูกพร้อมกัน เพราะตอบคนละปริมาณ

ตัวอย่างสมมติ: แรงดัน 3 V มีไซน์เล็กซ้อนอยู่

สมมติแหล่งกำเนิดแรงดันต่ำสร้าง v(t) = 3.00 + 0.20 sin(2πft) V โดยเก็บครบจำนวนคาบและความถี่อยู่ในช่วงที่เครื่องวัดได้ ส่วน DC คือ 3.00 V ยอดบนคือ 3.20 V ยอดล่างคือ 2.80 V และแรงดันยอดถึงยอดคือ 0.40 V ส่วน AC มีค่าประสิทธิผล 0.20/√2 หรือประมาณ 0.1414 V ตัวเลข 3.00 และ 0.1414 จึงเป็นคำตอบที่เข้ากันได้สำหรับคนละคำถาม

ถ้าต้องการค่าประสิทธิผลรวมทั้งสัญญาณ ให้คำนวณ √(3.00² + 0.1414²) ประมาณ 3.0033 V ไม่ใช่นำ 3.00 บวก 0.1414 ตรง ๆ ความสัมพันธ์นี้ใช้เมื่อส่วน AC มีค่าเฉลี่ยเป็นศูนย์และค่าทั้งสองอ้างช่วงสัญญาณเดียวกัน หากแหล่งเปลี่ยนระหว่างวัดคนละโหมด การนำสองตัวเลขมารวมอาจไม่มีความหมาย จึงควรใช้แหล่งคงที่หรือบันทึกพร้อมกันด้วยวิธีที่เหมาะสม

ตัวอย่างพัลส์แสดงว่าค่าเฉลี่ยไม่บอกรูปคลื่น

ให้พัลส์สมมติสลับระหว่าง 0 กับ 4 V มีช่วงสูง 25% ของคาบ ค่าเฉลี่ยคือ 1 V แต่ไม่ได้หมายความว่าที่จุดนั้นมีแรงดันนิ่ง 1 V ค่าประสิทธิผลรวมเป็น 4√0.25 = 2 V และค่าประสิทธิผลของส่วน AC เป็น √(2²−1²) = √3 หรือประมาณ 1.732 V การอ่าน DC ได้ 1 V เพียงอย่างเดียวจึงยังแยกแหล่งนิ่ง 1 V ออกจากพัลส์แบบนี้ไม่ได้

ถ้าคำถามคือพัลส์ไปถึงระดับที่คาดหรือไม่ ต้องดูรูปคลื่น ยอด และช่วงเวลา ไม่ใช้ค่าเฉลี่ยเป็นตัวแทนทั้งหมด หากคำถามคือส่วนแปรผันเพิ่มขึ้นหรือไม่ ค่า AC ภายใต้ย่านความถี่ที่ถูกต้องอาจช่วยเปรียบเทียบได้ ส่วนการคำนวณความร้อนในตัวต้านทานต้องใช้ค่าประสิทธิผลรวม การเลือกเครื่องมือจึงตามปริมาณที่ต้องการตัดสิน ไม่ตามชื่อว่าแหล่งนั้นเป็นวงจรกระแสตรง

1. 1
   รูปพัลส์

   ระดับ 4 V นาน 25% และ 0 V ในเวลาที่เหลือ

2. 2
   DC

   ค่าเฉลี่ย 4 × 0.25 = 1 V

3. 3
   RMS รวม

   4√0.25 = 2 V

4. 4
   AC RMS

   √(2²−1²) = √3 ≈ 1.732 V หลังหัก DC

ตัวอย่างสมมติแสดงสามคำตอบจากคลื่นเดียวกัน

นำไปใช้วางลำดับการอ่านโดยไม่สับสนหน่วย

1. เริ่มด้วยการจดว่าต้องการค่าเฉลี่ย ค่าประสิทธิผลของส่วนแปรผัน หรือรูปยอดสัญญาณ แล้วหานิยามโหมดในคู่มือ
2. สำหรับชุดฝึกแรงดันต่ำ ตรวจค่ากระแสตรงในย่านที่รองรับระดับรวม ก่อนเปลี่ยนโหมดให้แน่ใจว่าไม่ได้เปลี่ยนช่องเสียบไปเป็นกระแส
3. อ่านส่วน AC พร้อมความถี่โดยประมาณและเวลารอ ถ้ารูปคลื่นไม่ใช่ไซน์ต้องตรวจความสามารถค่าประสิทธิผลจริงและข้อจำกัดยอดคลื่น
4. หากต้องรวม DC กับ AC ให้ใช้ค่าที่ได้จากสภาวะเดียวกัน และระบุชัดว่าผลรวมเป็นการคำนวณไม่ใช่ค่าที่อ่านตรง
5. หากผลไม่สอดคล้อง ให้ตรวจรูปคลื่นด้วยระบบวัดที่อยู่ในพิกัดเพื่อแยกความผิดพลาดจากโหมดออกจากพฤติกรรมแหล่ง

ข้อผิดพลาดเมื่อสัญญาณช้าหรือเปลี่ยนเพียงครั้งเดียว

โหมด AC มีขอบเขตความถี่ด้านต่ำด้วย หากแรงดันค่อย ๆ เปลี่ยนในเวลาหลายวินาที เครื่องที่ออกแบบอ่านกระแสสลับในช่วงความถี่สูงกว่านั้นอาจรายงานต่ำหรือไม่นิ่ง การอ่านไม่ได้แปลว่าความเปลี่ยนแปลงช้านั้นไม่มีอยู่ การเปลี่ยนระดับครั้งเดียวอาจทำให้ส่วนตัดกระแสตรงตอบสนองชั่วคราวแล้วค่อยหายไป จึงไม่ควรนำยอดระหว่างเปลี่ยนโหมดไปเทียบกับค่าคงที่ที่รอแล้ว

อย่านำค่า AC ที่ระบุเป็น RMS ไปเทียบตรงกับตัวเลขยอดถึงยอดจากออสซิลโลสโคป สำหรับไซน์เท่านั้นที่มีความสัมพันธ์ยอดถึงยอดเท่ากับ 2√2 เท่าของ RMS ของส่วน AC รูปพัลส์หรือคลื่นผิดรูปใช้ตัวคูณนี้ไม่ได้ การรายงานว่าเครื่องหนึ่งอ่านมากกว่าอีกเครื่องจึงต้องตรวจชนิดปริมาณก่อนหาความผิดพลาดของอุปกรณ์

ตรวจสอบผลด้วยสัญญาณที่แยกส่วนได้

สร้างชุดตรวจสามภาวะบนเครื่องกำเนิดแรงดันต่ำที่ทราบขอบเขต ได้แก่ ระดับ DC ล้วน ไซน์สมมาตรรอบศูนย์ และไซน์เดิมบนออฟเซตที่อยู่ในพิกัด ภาวะแรกใช้ดูว่าการอ่าน AC หลังรอนิ่งใกล้พื้นเสียงรบกวนเพียงใด ภาวะที่สองใช้ตรวจว่าค่า DC ใกล้ศูนย์ตามข้อจำกัดเครื่อง ภาวะที่สามใช้ตรวจว่าส่วน AC ยังอยู่ระดับเดิมเมื่อเพิ่มออฟเซตโดยไม่ทำให้อินพุตเกินช่วง

ถ้าส่วน AC เปลี่ยนมากหลังเพิ่มออฟเซต ให้ตรวจข้อกำหนด DC ที่ยอมให้ซ้อนบนย่าน AC ความสามารถของเครื่องกำเนิด และการคลิปก่อนสรุปว่าการแยกส่วนผิด หลักฐานควรเก็บทั้งการตั้งเครื่องกำเนิดและรูปสัญญาณถึงอินพุตจริง เพราะการตั้งโหลดเอาต์พุตไม่ตรงกับการต่ออาจทำให้ระดับที่จุดวัดต่างจากหน้าจอแหล่งได้

บันทึกที่ดีใช้ชื่อปริมาณเต็ม เช่น แรงดัน DC เฉลี่ยประมาณ 3.00 V และส่วน AC แบบค่าประสิทธิผลประมาณ 0.141 V พร้อมเงื่อนไขความถี่ ไม่ย่อเหลือเพียงไฟ 3 V ปกติ หากยังไม่ได้วัดยอดหรือเหตุการณ์สั้น ก็ไม่เพิ่มข้อสรุปว่าไม่มีแรงดันกระชาก เพราะการเลือกสองโหมดนี้อย่างถูกต้องยังไม่ทดแทนการบันทึกตามเวลา