เครื่องมือและการวัด

ตั้งโวลต์ต่อช่องให้เห็นรายละเอียดโดยไม่ตัดยอดสัญญาณ

อ่านสเกลแนวตั้งของออสซิลโลสโคป เลือกพื้นที่รองรับยอด และแยกการขยายภาพหลังเก็บออกจากการปรับความไวขณะรับสัญญาณ

ความสูงบนจอเป็นอัตราส่วน ไม่ใช่แรงดันโดยตัวมันเอง

โวลต์ต่อช่องบอกว่าเส้นกริดแนวตั้งหนึ่งช่องแทนแรงดันเท่าไร การเปลี่ยนจาก 1 V ต่อช่องเป็น 0.2 V ต่อช่องทำให้สัญญาณเดิมสูงขึ้นห้าเท่าบนจอ แต่ไม่ได้ทำให้แหล่งสัญญาณจ่ายแรงดันเพิ่ม การอ่านรูปคลื่นจึงต้องเก็บสเกล ช่องสัญญาณ และหน่วยไว้พร้อมภาพเสมอ ภาพที่ครอปจนเหลือเพียงเส้นกราฟอาจแยกคลื่นที่มีขนาดต่างกันมากไม่ได้

เมื่อระบบรับรู้อัตราทดโพรบแล้ว สเกลมักแสดงค่าที่อ้างกลับไปยังปลายโพรบ หากคูณอัตราทดซ้ำจะได้แรงดันสูงเกินจริง ต้องตรวจว่าหน้าจอชดเชยแล้วหรือยัง โดยเฉพาะเมื่อเปลี่ยนจากสายตรงเป็นโพรบแบบลดทอน การตั้งโวลต์ต่อช่องจึงทำหลังยืนยันชนิดและอัตราทด ไม่เริ่มจากการคูณจำนวนช่องด้วยตัวเลขที่จำจากการวัดครั้งก่อน

ภาพอธิบาย 1ขยายสัญญาณโดยเผื่อยอดที่ต้องเก็บ
  1. ตรวจโพรบ

    ยืนยันอัตราทดที่เครื่องใช้ก่อนอ่านโวลต์ต่อช่อง

  2. สำรวจช่วง

    ใช้สเกลกว้างพอเก็บระดับต่ำ ยอด และช่วงเริ่ม

  3. เพิ่มความไว

    ลดโวลต์ต่อช่องเมื่อรู้ขอบทั้งหมดและยังมีพื้นที่เผื่อ

  4. เก็บใหม่

    สเกลขณะรับต่างจากการขยายภาพที่หยุดแล้ว

ความสูงบนจอเปลี่ยนตามสเกล แต่การซูมหลังเก็บไม่กู้ข้อมูลที่คลิป

ตัวอย่างสมมติของพื้นที่รองรับยอด

สมมติจอมีพื้นที่แนวตั้งใช้งานแปดช่อง และต้องดูพัลส์จาก 0 ถึง 3.3 V ที่มีช่วงยอดสั้นขึ้นถึง 3.8 V ถ้าตั้ง 0.5 V ต่อช่อง พื้นที่รวมที่แสดงคือ 4 V การวางระดับศูนย์ให้เหมาะอาจเห็นครบ แต่เหลือพื้นที่เผื่อน้อยสำหรับยอดที่ยังไม่ทราบ จึงควรเริ่มกว้างกว่านี้เพื่อสำรวจ ก่อนลดสเกลเมื่อตรวจแล้วว่าเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในช่วง

หากเริ่มที่ 1 V ต่อช่อง ช่วงรวมแปดช่องเท่ากับ 8 V พัลส์หลักสูง 3.3 ช่องและยอด 3.8 ช่อง เมื่อตรวจว่าครบแล้วจึงเลือก 0.5 V ต่อช่อง จะได้พัลส์หลักสูง 6.6 ช่องและยอด 7.6 ช่อง ต้องจัดตำแหน่งและช่วงออฟเซ็ตตามความสามารถเครื่อง ไม่สมมติว่าการย้ายเส้นบนจอจะเพิ่มพิกัดอินพุตหรือพื้นที่รับสัญญาณภายในทุกกรณี

ถ้ารีบตั้ง 0.2 V ต่อช่อง พื้นที่แปดช่องมีเพียง 1.6 V ซึ่งไม่ครอบคลุมช่วงพัลส์ 3.8 V ทั้งหมด ภาพอาจเห็นเฉพาะบางส่วนหรือทางรับอาจคลิปตามการออกแบบ การซูมออกภายหลังไม่สามารถกู้ยอดที่ถูกตัดก่อนแปลงข้อมูลได้ จึงต้องเก็บใหม่ด้วยสเกลรับที่เหมาะ และไม่อ้างว่ารูปยอดแบนเป็นลักษณะของต้นทางจนกว่าจะตัดสมมติฐานเรื่องการคลิป

ความละเอียดเชิงแอมพลิจูดกับพื้นที่ที่ใช้

เพื่อฝึกคิด สมมติตัวแปลงอุดมคติแปดบิตครอบคลุมช่วงรับ 8 V จะมีขั้นประมาณ 8/256 = 31.25 mV หากระบบเปลี่ยนช่วงรับจริงเป็น 1.6 V ขั้นจะเหลือประมาณ 6.25 mV ดังนั้นสัญญาณเล็กที่ใช้เพียงส่วนน้อยของช่วงรับอาจแยกรายละเอียดได้ไม่ดี ตัวอย่างนี้เป็นแบบจำลองการแบ่งระดับ ไม่ใช่การรับรองว่าตั้งสเกลเท่านี้แล้วเครื่องจริงมีจำนวนบิตหรือความแม่นยำดังกล่าว

เสียงรบกวนภายใน ความคลาดเคลื่อนอัตราขยาย และการประมวลผลทำให้ประสิทธิผลจริงต่างจากจำนวนขั้นอุดมคติ การเพิ่มความสูงบนจอจึงควรช่วยให้ใช้ทางรับอย่างเหมาะ ไม่ใช่เพื่อทำให้กราฟดูละเอียดอย่างเดียว เครื่องบางรุ่นใช้การขยายดิจิทัลในบางช่วงสเกลซึ่งไม่ได้เพิ่มรายละเอียดที่รับมา ต้องอ่านข้อกำหนดหรือทดสอบว่าการเปลี่ยนสเกลนั้นเกิดก่อนหรือหลังการแปลงข้อมูล

ภาพอธิบาย 2พัลส์ 3.3 V มียอด 3.8 V
  1. 1 V ต่อช่อง

    ช่วงรวม 8 V ยอดสูง 3.8 ช่อง

  2. 0.5 V ต่อช่อง

    ช่วงรวม 4 V ยอดสูง 7.6 ช่อง ต้องจัดตำแหน่งและเผื่อขอบ

  3. 0.2 V ต่อช่อง

    ช่วงรวม 1.6 V ไม่ครอบคลุมพัลส์ทั้งหมด

  4. ตรวจคลิป

    ถ้ายอดถูกตัดก่อนแปลง ต้องรับใหม่ ไม่ใช้ซูมออกกู้ยอด

ตัวอย่างสมมติใช้พื้นที่แสดงแปดช่องแนวตั้ง

ปรับการรับกับขยายภาพหลังหยุด

เมื่อหยุดเก็บแล้วหมุนสเกล เครื่องดิจิทัลอาจขยายข้อมูลเดิมที่มีอยู่ พฤติกรรมนี้ช่วยอ่านตำแหน่งแต่ไม่เพิ่มจำนวนระดับที่บันทึก หากรูปเดิมมีสองค่าข้างกันห่าง 31.25 mV การขยายภาพไม่ได้สร้างการวัดจริงระหว่างสองค่านั้น แม้เส้นเชื่อมดูเรียบขึ้น ควรตรวจสัญลักษณ์การซูมและสถานะหยุดก่อนอธิบายว่าภาพละเอียดขึ้นจากการวัดใหม่

สำหรับสัญญาณเล็กบนระดับกระแสตรงสูง การลดโวลต์ต่อช่องอย่างเดียวอาจทำให้ระดับหลักหลุดช่วง ควรใช้ความสามารถออฟเซ็ตที่อยู่ในพิกัดเมื่อจำเป็นต้องรักษาข้อมูลกระแสตรง หรือเลือกโหมดเชื่อมต่อให้ตรงคำถาม การเปลี่ยนเป็น AC เพื่อให้กราฟกลับกลางจออาจซ่อนการเปลี่ยนช้า จึงไม่ควรใช้เป็นวิธีแก้ภาพหลุดจอโดยไม่พิจารณาว่ากำลังตัดข้อมูลชนิดใด

  1. ยืนยันอัตราทดโพรบและพิกัดก่อนต่อแหล่งสัญญาณฝึก
  2. เริ่มสเกลกว้างพอให้เห็นช่วงต่ำ สูง และช่วงเริ่มโดยไม่คลิป
  3. ตั้งตำแหน่งและออฟเซ็ตตามคู่มือ แล้วลดโวลต์ต่อช่องให้รายละเอียดใช้พื้นที่เหมาะสม
  4. ตรวจยอดจริงหลายการรับ รวมทั้งสถานะเกินช่วงของช่องสัญญาณ
  5. เก็บภาพพร้อมค่าตั้งและไฟล์คลื่น เพื่อแยกการซูมภายหลังจากการรับด้วยสเกลใหม่

ข้อผิดพลาดที่เกิดจากกราฟหลายช่อง

คลื่นสองช่องที่สูงเท่ากันบนจออาจมีแรงดันต่างกันห้าเท่าหรือสิบเท่า หากแต่ละช่องใช้สเกลต่างกัน ต้องคำนวณขนาดจากสเกลของช่องนั้น และตรวจหน่วยในกรณีใช้ current clamp ที่แปลงเป็นแอมแปร์แล้ว การเลื่อนเส้นให้ไม่ทับกันยังทำให้ระดับศูนย์ของแต่ละช่องอยู่คนละตำแหน่ง จึงห้ามใช้เส้นกลางจอร่วมเป็นศูนย์ของทุกช่องโดยอัตโนมัติ

ค่า peak-to-peak อัตโนมัติที่สูงขึ้นหลังขยายสเกลอาจเกี่ยวข้องกับเสียงรบกวนหรือช่วงข้อมูลที่เลือก ไม่จำเป็นต้องแปลว่าพัลส์แรงขึ้น ควรเปรียบเทียบการรับในหน้าต่างเวลาเดียวกันและนิยามค่าสถิติเดียวกัน หากยอดเปลี่ยนเฉพาะเมื่อรูปชนขอบช่วง ให้ตรวจการคลิปก่อน หากยอดเปลี่ยนแม้อยู่ในช่วงเต็ม ให้ตรวจอัตราขยาย โพรบ และการตอบสนองของเครื่องตามลำดับ

ตรวจด้วยขนาดที่คาดและการรับซ้ำ

ใช้แหล่งแรงดันต่ำที่ทราบขนาดและอยู่ในพิกัด ตรวจว่าจำนวนช่องคูณสเกลให้ค่าใกล้ค่าที่ตั้งภายใต้ขอบแหล่งและเครื่อง จากนั้นเปลี่ยนสเกลและรับใหม่โดยคงแหล่งเดิม ค่าที่อ้างเป็นโวลต์ควรสอดคล้องกันแม้ความสูงบนจอเปลี่ยน หากต่างอย่างมีนัยสำคัญ ต้องหาว่าเป็นปัญหาอัตราทด การเกินช่วง หรือข้อจำกัดการอ่านจากกริด

สำหรับตัวอย่างพัลส์ 3.3 V ที่มียอด 3.8 V รายงานควรแยกระดับพัลส์กับยอดสั้น และระบุว่าเก็บด้วยสเกลใดโดยไม่พบการคลิปในช่วงที่ตรวจ การระบุเพียงสูงเจ็ดช่องไม่มีความหมายพอเมื่อส่งต่อภาพโดยไม่เห็นสเกล การจัดข้อมูลให้ครบช่วยให้ผู้ตรวจคำนวณย้อนและประเมินว่าความละเอียดพอสำหรับผลต่างที่บทความกำลังอธิบายหรือไม่

แหล่งอ้างอิงและอ่านเพิ่มเติม

เรียบเรียงคำอธิบายและตัวอย่างขึ้นใหม่จากหลักการในแหล่งข้อมูลต่อไปนี้

  1. Understanding vertical and horizontal settings in the TBS2000: Part 1 in the XYZs Series · Tektronix
  2. Getting Started with Power Rail Measurements Application Note · Tektronix

อ่านต่อเรื่องใกล้กัน

ถามเรื่องหนังสือ ตะกร้า